اين بيان ( گواه آوردن از قرآن كريم ) از سخنان نيكو و از مو شكافيهاى درك حقائق مى باشد ( كه امام عليه السّلام آن را آشكار و بيان فرموده است ) . 86 - امام عليه السلام ( در بارهء رسيدن به سعادت ) فرموده است : 1 - هر كه آنچه را بين او و بين خدا است درست كند ( بدستور خدا عمل نمايد ) خدا آنچه را بين او و بين مردم است درست كند ( او را از گرفتاريها رهائى دهد ) 2 - و هر كه كار آخرتش را درست كند ( كارى انجام دهد كه از عذاب رستخيز برهد و همهء كوشش را در امر دنيا به كار نبرد ) خدا كار دنياى او را درست نمايد ( او را در امر زندگى سرگردان نكند ، چنان كه در قرآن كريم س 65 ى 2 مى فرمايد : وَ مَنْ يَتَّقِ اللّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً ى 3 وَ يرَزْقُهُْ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ يعنى هر كه از خدا ترسيده پرهيزكار شود خدا راه بيرون شدن « از گرفتاريها » را بر او مى گشايد ، و از جائى كه گمان نبرد به او روزى عطا فرمايد ) 3 - و هر كه را از جانب خود پند دهنده‌اى باشد ( با انديشه نفس را از معاصى باز داشته و از عذاب دوزخ بترساند ) از جانب خدا او را نگهبانى خواهد بود ( كه او را از هر بلا و سختى حفظ مى نمايد ) . 87 - امام عليه السلام ( در بارهء روش تبليغ ) فرموده است : 1 - داناى فهميده و زيرك كسى است كه مردم را از رحمت و آمرزش خدا مأيوس نكند ، و ايشان را از آسايش و خوشى از جانب خدا نوميد نسازد ، و آنها را از مكر و كيفر خدا ايمن و آسوده ننمايد .